விரல் நுனியில் சுருளும் வேலிப்படல்...

*

எதையோ கேட்க நினைத்த
தவிப்பை..
முக பாவனையில் எழுதியபடியே
உடன் வருகிறாள்..

மௌனத்தைக் குழைத்து..
சாலையாக வழித்துப் போயிருக்கிறார்கள்
முன்னே சென்று விட்டவர்கள்..

இருளை சுழித்துக் கொண்டு
கீழிறங்குகின்றன
மஞ்சள் விளக்கொளிகள்..

விரல் நுனியில்
சுருளும் முந்தானை முனை..
வரிகளைப் பிரசவிக்கிறது..
விடியலில்..
'தண்ணீர்' எழுதவிருக்கும் கவிதைக்காக..

'ம்..?' -
என்ற.. அர்த்தமில்லா கேள்விக்குள்..
ஓராயிரம் பதில்கள்..
முண்டுகின்றன..
எப்படியாவது வெளிப்பட்டுவிட..

பாதங்களுக்கு கீழ்..
சிக்கிக் கொண்ட
சிறு சரளைக் கற்களை
உதறியபோது..

அவள் வீடு வந்துவிட்டது..

நேற்றைப் போலவே..
இன்றும்..
கையசைத்து..
வேலிப்படல் கடந்து..
உள் நுழைகிறாள்..
அமைதியாக..

****

நெளியும் மீனும்.. பூனைக்குட்டியும்..

*

குடை விரிப்புக்கான
பொத்தானை அழுத்திய வேகத்தில்..
வானம் விரிந்தது..

மழை நீரே உறைந்து..
சில்லிட்ட குடைக் கம்பியானது..

கணுக்கால் நீரளவில்..
தெருவே..
மீனாகி நெளிந்தது..

நான்கு பிரிவு சாலை முக்கில்..
மல்லாந்து
வாய் பிளந்துக் கிடக்கும்..
குப்பைத் தொட்டிக்குள்..

பதுங்கியபடி கவிதை வாசிக்கிறது
பூனைக்குட்டி..

ஓயாத மழையோடு..
போட்டியிட்டு நீள்கிறது..
கவிதை மழை..

' மியாவ்..மியாவ்..! '

****

வெங்காயச் சருகுகள் மண்டும் வேறொரு மரத்தடி..

*

சிவப்பேறிக் குமிழ் கொப்புளிக்கும்..
இரவின் கீழ் முனையில்..

நரை கீறி..
புரையோடிய..நிலவின்
இடுப்பையொடிக்க..

மூங்கில் சீவுகிறோம்..
நானும்..
தாடிக் கிழவனும்..

' வெட்டி வேலை ' - என்பதாக
திண்ணையில் துண்டுத் தட்டி
எழுந்து போகிறார்..
வேறொரு மரத்தடித் தேடி..

' வெங்காயம்..'

****

முக்காடிட்டு உட்காரும் ஒரு நீண்டப் பெருமூச்சு..

*

ஒரு சமவெளிப் பாலையில்..
பாதம் புதைய..
வெகு நேரம் நடந்ததின் முடிவில்..
மேலும் மேலும்..
மணலும் காற்றும்..
எழுதி வைத்திருக்கும் வரிகள்..

நா வறண்டு காய்ந்த வெப்பத்தில்..
எழுத்துக்கள்..
மொழியைத் தொலைத்தத் தவிப்போடு..
தொண்டைக்குள் இறங்க மறுக்கின்றன..

மூச்சுக் காற்றின் உஷ்ணத்துள்..
முக்காடிட்டு..
ஓசையின்றி உட்காருகிறது
ஒரு நீண்டப் பெருமூச்சு..

என்ன செய்ய..?

புருவங்களுக்கு மேல்..
உள்ளங்கை குடைப் பிடித்து..
தொலைவில் நெளியும் கானல் நீரில்..
யாரைத் தேடுகிறது..
இந்தப் பார்வை..?

உரையாடலுக்கு வழியற்று..
மௌனமாய் நிற்கிறோம்..
நானும்.. என் மொழியும்..

யாராவது..
என் தலைக்கு மேல் விரிந்த
வானத்தில்..
வட்டமிடும்..
ஒற்றைப் பருந்தின்..
உதிரும் இறகொன்றைப்
பிடித்தபடி..
என்னருகில் இறங்குங்களேன்..

நீண்ட ஒரு உரையாடலுக்காக...
மௌனமாகக் காத்து.. நிற்கிறோம்..
நானும்..
என் மொழியும்..!

****

பிடிவாதம்..

*

அட..!
என்பதாக அதட்டிச் செல்லும் வினாக்களின்..
ஒவ்வொரு இடுப்பிலும்..

பிடிவாதமாய்
உட்கார்ந்துக் கொண்டு..
கீழிறங்க மறுக்கிறது..

மழலையான பதில்..

****

தளிர்..!

*

நிலத்தை மோதி
பிளக்கும்
விதையின் இதழ்களை..
முத்தமிட்டு..
உடைகிறது..

ஒற்றை மழைத் துளி..!

****

பனிப் போர்த்திய ஜன்னல் கண்ணாடிகள்..

*

பொய் சொல்லுவதற்கான
ஒப்புதலை..
ரகசியமாய்
உள்ளங்கையில்.. கிள்ளி
உறுதி செய்து கொண்டாள்..

வாசல் கடந்து..
வீட்டுக்குள் நுழைந்த நொடியில்..
அவள் அம்மாவின் கண்களை
சந்தித்தக் கணத்தில்..
ரகசியக் கண்ணாடியை
உடைத்தன..
என் உதடுகள்..

' நான் உங்கள் மகளை
காதலிக்கிறேன்..' - என்றேன்..

' சோ ' வெனக் கைத்தட்டி
வரவேற்றது..
எதிர்பாராத ஒரு ஆலங்கட்டி மழை..

பூக்களும்..
ஒருமித்த மனதோடு..
தலையசைத்துக் கொண்டன..

ஏனோ..
கனத்த மௌனத்தோடு..
வெகுநேரம்..
என்னையும்.. அவளையும்..
அவள் அம்மாவையும்..
பனிப் போர்த்தி வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டே
இருந்தன..
ஜன்னல்.. கண்ணாடிகள்..

****

தலைமுறைப் பதிவுக்கான குறிப்புகள்..

*

கர்வமிகு
விரலசைவின் நுனியில்..
மௌன ரேகையொன்று
சுழித்துக் கொள்கிறது..
புதிய அடையாளமென..

வாழ்விற்கான காகிதங்களை..
கச்சாப் பொருட்களின்றி..
உற்பத்தி செய்து வழங்குகிறது காலம்..

பதிவுக் குறிப்புகளை..
தலைமுறைகள்
எழுதி..எழுதி..
ஓய்ந்த பின்..

கடைசி ஒருவன்..
கையொப்பமென
உருட்டுகிறான்..

கர்வமிகு..
விரலசைவின் நுனியை...

****

இரவின் நிழல் மழை..

*

சிம்னிக் குடுவைக்குள்..
காற்றின் தூரிகை..
எழுதும்..
சுடர் நிறத்தில்..

உருகி வழிகிறது..
ஒரு
கரு நிழல்..

அது..
சுவர் முழுதும்
படர்ந்து படர்ந்து..
மெல்ல
வெளியேறுகிறது..
என்னை இழுத்துக்கொண்டு..

மழையில் நனையும்படி..

****

இலக்கின்றிப் பறக்கும்..கோழியிறகு..

*

' அலைபாய்தல் ' என்கிற வார்த்தைக்கான
உரையாடலுடன்..
தொடங்கியது..
அந்தப் பேருந்து பயணம்..

ஜன்னல் கண்ணாடியை
இறக்கி விட்டுக் கொண்டதில்..
மழைச் சாரல்..
வெளிப்புறமாய் கண்ணீர்க் கோடுகளை..
மௌனமாய் இறக்கியதில்..
காட்சிகள்.. புகைப் போர்த்தின..

உன் வலக்கையும்
என் இடக்கையும்..
விரல் பின்னிக் கோர்த்துக் கொண்டதில்..
ரேகைகளுக்கிடையே..
ஓடிப் பிடித்து விளையாடுகின்றன..
இன்றிரவு
எழுதப் போகும்..கவிதைகள்..அத்தனையும்..

அலைபாய்தல்..என்பது..
கண்களை..
அதனின்று..உருவாகும் பார்வை..
சோழியுருட்டுவது.. - என்றேன்..

' ஆம்..
பேருந்து நிலையத்தில்..
நீ வந்து சேரும் வரை..
எனக்கு அது தான் நேர்ந்தது..' - என்றாய்..

அலைபாய்தல் ஒரு
கோழியிறகு..
மனதின் திசைவெளி யெங்கும்..
இலக்கின்றி...
பறந்துக் கொண்டே இருக்கும்.. - என்றேன்..

' ஆம்..
வீட்டிலிருந்து கிளம்பும்போது..
அப்படித் தான் இருந்தது..' - என்றாய்..

கண்ணாடி ஜன்னலின்.. நீர்த்திவலைகள்..
ஆர்வமுடன்..
உன் முகத்தை நோக்கித் திரும்பி வழிந்தன..
முன்பை விட வேகமாய்..

அலைபாய்தல்..
ஒரு மௌனச் சுழி..
அதில் சிக்கிக் கொள்ளும் தருணத்தை..
எளிதில்.. மீட்டெடுக்க இயலாது.. - என்றேன்..

' ஆம்..
எனக்கு.. இப்போது..
அது தான் நடந்துக் கொண்டிருக்கிறது..' - என்றாய்..

மழை ஓய்ந்து..
ஜன்னல் கண்ணாடிகள் திறக்கப்பட்ட வேகத்தில்..
அலை அலையாய் பாய்ந்து..
உட்புகுந்தது..
மற்றுமொரு உரையாடல்..

' தென்றல் ' - என்றாய்..
வெட்கமாய் தலை சாய்த்து..
சிரித்தபடி..

****