கவிதைக்காரன் டைரி

புதன், டிசம்பர் 30, 2009

கல் யானை..!

*

நூற்றாண்டுகள் கடந்த
பல்லவனின்
பெருமையை..

முனை மழுங்கிய
தந்தத்தால்...கூர் தீட்ட
வழியற்று..

ஓர் அடி
எடுத்து வைக்கும்..பொருட்டு..

நின்று கொண்டே இருக்கிறது..
கல் யானை..!

****

மழைப் பொழியும் சப்தங்களை சிதறடித்துச் சிரிப்பவன்

*

செய்வதறியாது
தலைப் பிடித்து உட்கார்ந்திருக்கிறது துயரம்..

நகர மறுத்து..
கடிகாரங்களின் நொடிமுள்
ஒரே இடத்தில் துடித்துத் திகைக்கிறது.

சிக்குப்பிடித்து கலைந்த அழுக்குக் கேசமும்
திட்டுத் திட்டாய் கறுப்பேரிய மெலிந்த உடலும்
வலது புருவமோரம் வெட்டுத் தழும்பும்..
சாம்பல் பூத்துவிட்ட கந்தல்..கால்சராயுமென..

முன்னிரண்டும் உடைந்து போய் மீந்த
மொச்சைப் பற்களின் மஞ்சள் நிறமுமாய்..

சிரிக்கிறான்..
சிரிக்கிறான்..
இடி இடித்து மழைப் பொழியும் சப்தங்களை
தனதாக்கி சிதறடித்துச் சிரிக்கிறான்...

செய்வதறியாது...
நகர மறுத்து..
அவனருகே..
தன் தலைப் பிடித்து உட்கார்ந்திருக்கிறது துயரம்..

நிமிட முட்கள் வெடித்து நொறுங்கி...
நொடிமுள்..
ஒரே இடத்தில் துடித்துத் திகைக்கிறது...
யுகங்களை விழுங்கி..!

****

நெருப்புச் சிறகுகள்..

*

இன்றிரவு..

மின்மினிப் பூச்சிகளின்..
பொட்டு நெருப்பு சிறகுகளில்..
மேலும் வெளிச்சம்
தீப்பிடித்துக் கொள்கிறது..

விண்ணிலிருந்து சாட்டிலைட்கள்
கொளுத்திப் போடுகின்றன..
கோடிக்கணக்கான
குறுஞ் செய்திகளை..!

****

காபிக் கோப்பையிலிருந்து.. ஒரு வெண்புகை..

*

தாளமிட்டு அசைகிறது
மழைத்துளி..

அழுத்தமான
மௌனத்தோடு..

நெளிந்து சுருள்கிறது..
காபிக் கோப்பையிலிருந்து..
ஒரு வெண்புகை..

நீ
சொல்லாமல் விடுபடும்..
வார்த்தைகளின்
திரள்களை..

இந்த
உணவு விடுதியின்..
கண்ணாடி ஜன்னல்கள்..
துளிர்த்திருக்கின்றன..

மழையைத் தொட்டு தொட்டு..
புள்ளிப் புள்ளியாய்..

வெளிக்கூரையிலிருந்து...
இப்போதும்..
தாளமிட்டு அசைகிறது..
மழைத்துளி..

****

மாதிரிகள் அற்ற வரைப்படங்கள்..

*

முன்னெப்போதும்
சொல்லிவிடத் தயக்கங்கள்
சுமந்த பருவம் தொட்டே..
ஈடேறி விடுகிறது
வயதுக்குரிய ரகசியம்..

ஊமைச் செதில்களில்..
அடர்ந்தும் குறுகியும்
சேகரமாகின்றன

கால நுனி
பதம் பார்க்கும்..
முன் சுவடுகள்..

மாதிரிகள் அற்ற
வரைப்படங்களோடு..
இருள் அடர்ந்த
மனதின் வனத்துக்குள்..

பயணிக்கும்படி
நிர்பந்திக்கிறது

முடிச்சிட்டுக் கொள்ளும்
புதிர் பாதை..!

****

நன்றி : ' விகடன்.காம் ' ( டிசம்பர் 30-2009 )

http://youthful.vikatan.com/youth/NYouth/elangopoem30122009.asp

துயரங்களின் சுண்டுவிரல் (அல்லது ) என் தெருவை..

*

என்
தெருவை ஒரு துயரம்
நடந்து கடக்கிறது..
அதன் சுண்டு விரல் பற்றி..
பின் தொடர்கிறது மரணம்..

ஒரு சிறுமி..
சடைப் பின்னலை சரிசெய்தபடி..
தன் அம்மாவின்
முந்தானையைத் தவறவிடுகிறாள்..

நாய்க்குட்டி யொன்று
தன் சுருண்ட வாலின் முனையை
கவ்வி விட முயன்று கொண்டே இருக்கிறது..

தள்ளாடி நகரும்..
வயோதிகன் ஒருவனின்..
குனிந்த தலை..மறைத்துவிடுகிறது
அவன் இதுவரை அசைப்போட்டு..
துப்பிவிட்ட காலத்தின் தாடையை...

என் தெருவை..
எப்போதுமே...ஏதாவது ஒரு துயரம்
கடக்க நேரும் நிமிடங்களில்..
அதன் சுண்டு விரலைப் பற்றிக் கொள்ளத்
தவறுவதில்லை..
ஒரு மரணமோ..அல்லது..
மரணத்துக்கான ஒரு அவசியமோ..!

****

நன்றி : ( உயிரோசை / உயிர்மை.காம் ) டிசம்பர் - 30 - 2009

http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/ContentDetails.aspx?cid=2356

மீள் - நுழைவாயில்..

*

இதுவரை
வந்தறியா ஊருக்குள்..
நுழையுமுன்..

மனதுக்குள்..
மீள் - நுழைந்தது
அப்பா சொல்லியிருந்த..
வழித்தடத்துக்குரிய
அடையாளங்கள்..

மழைச் சகதியோடு..கிளைப் பரப்பி..
எங்கெங்கோ..
நெளிந்தலையும்..
இவ்வழியாவும்..

என்
பாட்டனின்..
உள்ளங்கை..ரேகைகளாய்..
வேர் விட்டிருக்கிறது..

****