வசப்பட மறுக்கும் சொற்கள்

*

எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போதே

வெளியேற நேர்கிறது

துண்டிக்கப்பட்ட மின்சாரத்தை

ஒரு கவிதை

சபித்துவிட முடியாது

இருள் பிரதேசம் வாய்ப்பாகிவிடுகிறது

வசப்பட மறுத்த சொற்களுக்கு

அவை

கால்களைக் கடித்துவிட்டு

மேஜைக்கடியிலோ

கட்டிலுக்கு கீழோ

ஸ்டூலில் கழற்றிப் போட்டிருக்கும்

உள்ளாடைக்குள்ளோ ஒளிந்து கொள்கிறது

நம்பிக்கை அறுந்து

இழை இழையாய்த் தொங்கும்

இந்த இரவின் ஈரத்தில்

எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போதே

வெளியேற நேர்வது

வேறொரு வாசலுக்குள்

நுழைவதற்கான இருண்மைப் புள்ளி..!

****

நன்றி : ' உன்னதம் ' மாத இதழ் - ( மே - 2010 )

திசையின் வர்ணம்

*

நிர்ப்பந்தங்களோ நிபந்தனைகளோ

தீர்மானிப்பதில்லை நம் உரையாடலை

திடீர் பிரேக்கில்

தார்சாலையில் பத்தடி பொசுங்கி நிற்கும்

லாரி டயரைப் போல..

நடுவில்

ஸ்தம்பித்து விடுகிறது எப்போதும்

துருப்பிடித்த இரும்புக் குழாயின்

உச்சியிலிருந்து

வழிந்திறங்கும் மழைத்துளியை

ஒத்திருக்கிறது

நம் உரையாடலின் வாசம்

சுழித்தோடும் நகரத்துச் சாக்கடையின்

வர்ணத்தை

நம் வார்த்தைகள் பூசிக்கொள்வதில்

உரையாடலின்

கணுக்காலளவு போதுமானதாய் இருக்கிறது

அது

திரும்பி நிற்கும் திசையின் மர்மம்

யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாமலிருக்க..

****

நன்றி : ' உன்னதம் ' மாத இதழ் - ( மே - 2010 )

முன்னெப்போதோ தொலைத்துவிட்ட பருவம்..

*

முகங்களைக் கிழிக்கின்றன
தசைப் புதிர்கள்..
காலம் எழுதிய நுண்ணிய வரிகளில்
சுருங்கி மடிகின்றன
சொல்லவே படாத கணங்கள்..

தளர்வுற்ற நடையை
மொழிப்பெயர்த்து
தெருவெங்கும் எழுதி நகர்கின்றன
அடிப் பாதங்கள்..

மரியாதை நிமித்தம்
கை கூப்பும் எதிர் மனிதர்களை
அடையாளம் காண..
புருவங்களின் மேல் தாற்காலிகக் கூரையொன்று
வேயும் உள்ளங்கை நிழலுக்குள்
அசையக் கூடும்
முன்னெப்போதோ தொலைத்துவிட்ட பருவம்..

கடந்து போகும்
வெயிலோ தென்றலோ..
கூர் மழுங்கி ஊடுருவுவது
தசைப் புதிர்களின் அறியப்படாத
வரிவடிவங்களையும்..
அவை புள்ளியிட மறந்த.. வெற்றிடங்களையும்..

****

நன்றி : ' உன்னதம் ' மாத இதழ் - ( பிப்பிரவரி - 2010 )

குழிந்திருக்கும் கருந்துளையின் வெப்பம்..

*

ஒற்றை வீட்டின் நடைக் கதவு கடந்த
மஞ்சள் நிறப் பாதையில்
இரு மருங்கிலும்
தலையசைத்து சிவந்து சிரிக்கும் செம்பருத்திப் பூக்கள்..

வருடும் விரலிடுக்கில்
பிசுப்பிசுக்கின்றன
ரத்தத்தின் நிண ஈரம்..

சீமை ஓடு அடுக்கிய வீட்டின் கூரை மேல்
பெயர் தெரியா காட்டுக் கொடியொன்று படர்ந்து..
வீட்டை விட்டு விட மனமற்று
இறுக்கிப் பிடித்திருந்தது..

அதில் வாழ்ந்த மனிதர்களின்
ஓலங்களையும் சிரிப்பொலிகளையும்
முரண் எதிர் கோட்பாடுகளின்
சங்கமிப்பென..
சுவர்களில் துளைத்த புல்லட் குழிகளில்
உணவுகளைப் பதுக்குகின்றன
எறும்புக் கூட்டங்கள்..

மழைக்காலம்
பூக்கள் வளர்க்கின்றன
எறும்புகள் பிழைக்கின்றன.

மனிதர்கள்..
முட்கம்பிகளுக்கு அப்பால்..

ரத்தத்தின் நிண ஈரம்
பிசுப்பிசுக்க
விரலிடுக்கில் வாழ்வை நெருடியபடி..

துப்பாக்கிகளின் வாய்களில்
குழிந்திருக்கும்
கருந்துளையின் வெப்பம்..
உடலெங்கும் ஊற..
இரவைக் கடக்கும் மனதை..
மௌனமாய் வழியனுப்பி வைக்கின்றனர்
நம்பிக்கையற்ற காலணிகளை..
பிஞ்சுகளின் கால்களில் அவசரமாய்ப் பொருத்தி..!

****

நன்றி : ' உன்னதம் ' மாத இதழ் - ( பிப்பிரவரி 2010 )