வர்ணம் பிறழாமல் அடைகாத்த துயரம்

*
ஒரே ஒரு முறை பொழிவதற்காகக் காத்திருந்த
மழையின் சாரலை ஏந்த
சாலையில் உதிரும் மஞ்சள் நிறப் பூக்களின்
காம்புகளில் கசிகிறது
என்றோ பேசித்திரிந்த பால்யத்தின் துளி ஈரம்

நீ
வரிசைப்படுத்தி சொல்லிக்கொண்டே வந்த பட்டியலில்
துருத்தியபடி நெளிகிறது ஒரு விட்டுக்கொடுத்தலின் நிறம்
மௌனம் பழகு என்று கதறும் குயிலின் குரலில்
காகத்தின் பசியொலி தெறிப்பதாகச் சொன்னாய்

அப்படித்தான் முடைந்து வைத்திருந்தேன் எனது கூட்டை

வர்ணம் பிறழாமல் அடைகாத்த முட்டைக்குள்
கருக்கொண்ட நினைவுகளின் சிறகுகளை
கொஞ்சமேனும் நனைக்குமா
இந்தச் சாரல்

உதிர்ந்த மஞ்சள் பூக்களின் நரம்புகள் மீட்டுகிறது
என் துயரத்தை
ஈரச்சாலையின் நெடுக பரவுகிறாய்
குயிலின் குரலென

****

நன்றி : கல்கி வார இதழ்  [ ஏப்ரல் - 13 - 2014 ]

கண்ணெட்டும் தொலைவிலிருக்கும் அடிவாரங்கள்..

*
நானுன் கைகளைச் சற்றுநேரம் பற்றிக் கொள்ள
என்னை அனுமதிப்பாயா

குளிர்ப் படரும் மௌனத்திலிருந்து
பணயமாகிப் போன தன்மானத்திலிருந்து
தோல்வியின் பட்டியலிலிருந்து
நஞ்சுக்கொடிச் சுற்றும் தலைக்குனிவிலிருந்து
கால்கள் வெறுக்கும் விரும்பா பாதையிலிருந்து

மீண்டும் தட்ட யோசிக்கும் கதவிலிருந்து
அழைத்தும் வராத தொலைப்பேசி பதிலிலிருந்து
அதன் அமைதி அடர்ந்த இருளிலிருந்து
கண்ணெட்டும் தொலைவிலிருக்கும் வெற்றியின்
அடிவாரத்திலிருந்து

என்னைப் பிய்த்தெறிய

உன் கைகளைச் சற்றுநேரம் பற்றிக்கொள்ள
கொஞ்சம் அனுமதிப்பாயா

****
 நன்றி : கல்கி தீபாவளி மலர் [  2013 ]